hckim

In tegenstelling tot de Confessions On A Dance Floor promo tour, was er weinig kans om Madonna te gaan zien tijdens haar ‘Hard Candy’ promo tour. Was Madonna werkelijk overal te gast met COADF, met Hard Candy bleef het bij drie promo shows (Roseland, Olympia en in Kent). Met de COADF promo tour was ik aanwezig bij Wetten Dass, de album launch in Koko Londen, Children In Need, G-A-Y en bij de premiere van I’m Going To Tell You A Secret, nu had ik weinig keus.

Roseland was sowieso uitgesloten, ik vlieg simpelweg niet helemaal naar New York voor een show (OK, ik durf het niet), Parijs zou alleen voor competitie winnaars zijn en voor Kent had je alleen kans op tickets zou je in de buurt wonen. Lekker dan. Ik heb vrijwel nooit zo enthousiast meegedaan aan een Madonna gerelateerde wedstrijd als nu, met alles heb ik meegedaan. Ik kocht een extra Hard Candy cd bij bol.com om kans te maken op een kaartje voor Parijs, ik deed mee aan de RTL prijsvraag, ik deed mee bij de NRJ prijsvraag, ook gebruikte ik de send-a-fan van de Madonna cube en heb ik een heel weekend met prachtig weer compleet vergooit voor het nutteloos verspillen van mijn beltegoed. Zoals iedere keer bij een wedstrijd, leek het wedstrijd geluk mij dit keer over te slaan.

Hans en ik hadden zoiets van, we gaan er gewoon naartoe en we zien het wel (deze ‘op goed geluk’ methode heb ik eerder gepobeerd en is altijd succesvol geweest), ook Caroline besloot het risico te nemen. Thalys en hotel waren geboekt en toen begonnen de diverse theorieen, hoe komen we aan tickets? Gezien meerdere bronnen keer op keer bevestigden dat er GEEN tickets aan de deur weggegeven zouden worden, was het flink stressen!


5 mei 2008

Na het slikken van een zenuwpil (ja ik was een brok zenuwen) namen Hans en ik de Thalys richting Parijs, Caroline stapte op in Den Haag. De reis bestond uit brainstormen, wat gaan we allemaal proberen om aan tickets te komen? Ik zal ze niet vertellen, maar de meest idiote ideeen werden besproken en werden Caroline en Hans steeds zenuwachtiger, ik echter was dankzij de zenuwpil, compleet relaxed en zag het allemaal wel zitten. De reis verliep prima en aangekomen op Gare du Nord hebben we de metro gepakt naar ons hotel. Hotel beviel prima, grote kamer met drie bedden en een hele grote badkamer met bad en aparte douche. Ons ontdaan van alle troep en ons omgekleed te hebben om ons te schikken naar het snikhete weer, gingen we richting Olympia.

hckim1Daar werd mijn vermoeden en hoop bevestigd, er zat al een queue! Dit kon maar 1 ding betekenen: er worden wel degelijk kaarten weggegeven! Toen wij dit gingen navragen bij Dave die vooraan in de queue zat, bleek dit vermoeden juist. Maar liefst 500 tickets zouden de volgende dag op 6 mei om 10.00 weggeven worden. Het was nu zo’n uurtje of 18.00 en besloten dan ook maar direct aan te sluiten in de queue, want weggaan durfden we eigenlijk niet meer. Er zaten veel bekende gezichten in de queue en dus was het hartstikke gezellig, het weer zat ook goed mee. Hans kocht wat stoeltjes zodat we niet op de grond hoefden te zitten. Wat uren later besloten Hans en ik om even te dineren, na een tijd rondlopen vonden we dan eindelijk een Italiaan waar we pasta eten konden. Gelukkig was er een goede vegetarische pasta te krijgen en hebben Hans en ik goed gegeten. Later ging ik met Caroline richting hotel om spullen te dumpen en te halen.

De lange zit in de queue was al lang en breed begonnen nu, wij hadden een stift overhandigd aan Sarah van Absolutemadonna.com zodat die iedereen kon nummeren die in de queue erbij kwam, ik was nummertje 33. Diezelfde avond was er een optreden van een meneer waar ik de naam van vergeten ben, oh wat waren wij interessant voor alle voorbijgangers. Maar ach neem het ze eens kwalijk, daar zitten een stel compleet doorgedraaide Madonna fans even te kamperen op een straat om pas de volgende dag Madonna te kunnen zien. De uren verstreken en het weer bleef lekker. Rondom 01:15 gingen Hans en ik naar het hotel om even wat te slapen. Ons was iets eerder verteld door iemand van de security dat er misschien maar 100 kaarten weggeven werden, dus echt gerust waren we niet meer.

Het loopje naar het hotel was niet zo fijn, Parijs midden in de nacht is een stuk onvriendelijker en onheilspellender als overdag. De straten waar we doorheen liepen waren onverlicht en om de haverklap lagen er mensen te slapen in portieken, er hing geen fijne sfeer. In het hotel zijn we neergevallen op het bed met schoenen en al en zo in slaap gevallen. Om 04:00 maakte ik Hans wakker omdat ik vond dat we terug moesten naar de queue. Het loopje terug naar de queue was evenmin prettig, er kwam opeens een jongen met een enorme snelheid op ons afgerend terwijl hij gromde (!!) en schreeuwde. Wij hadden zoiets van, niet kijken en doorlopen. Gelukkig rende hij langs ons heen. Bij de queue aangekomen lag Caroline te slapen op de grond in haar slaapzak.


6 mei 2008

hckim2De komende uren brachten we zitten door op onze stoeltjes en zijn rond 06.30 wat te drinken en eten gaan halen bij de ‘Quick’ (en natuurlijk even de blaas legen). De queue was inmiddels al behoorlijk gegroeid en alles in de queue verliep nog soepeltjes. Naarmate de tijd verstreek, de meer televisie en radio ploegen op kwamen dagen. Caroline werd live geinterviewd door radio NRJ en melde dat ze uit ‘The Holland’ kwam, leuke combinatie van ‘The Netherlands’ en ‘Holland’. Ook TV ploegen wilden van alles van ons weten, ons kaartje is dan ook veelvuldig uitgedeeld en de tattoos meerdere malen gefotografeerd en gefilmd. Inmiddels waren de letters op Olympia ook vervangen en nu stond er heel groot ‘Madonna Hard Candy’. Mark, een Iconer die tickets gewonnen had, was zo lief om croissantjes voor ons te halen en even langs te brengen, nog bedankt!

We durfden de queue inmiddels niet meer te verlaten i.v.m. het weggeven van de wristbands en tickets om 10.00, ik was inmiddels zo sjaggie als de pest gezien ik onwijs nodig moest plassen maar ik de queue niet durfde te verlaten, had ik echter beter wel kunnen doen. De tickets werden niet om 10.00 weggeven maar een dik uur later. Toen ik mijn ticket dan ook had, had ik maar een gedachte ‘wc, ik moet naar de wc’. Een filmploeg die de enthousiaste reacties van Caroline en Hans filmde, probeerde ik dan ook te ontwijken. Hans en ik gingen linea recta naar het hotel en Caroline hield ons plekje bezet. In het hotel had ik drie toiletbezoekjes nodig om mijn gemartelde blaas te kunnen legen. Lekker even andere schone (niet vies van de straat) kleding aangetrokken en hup weer terug in de hitte naar de queue. Toen was het Caroline haar beurt om naar het hotel te gaan. In de tussentijd zaten wij relaxed op de stoeltjes en aanschouwen we nog een knokpartij. Een fransman naast ons, die Amsterdam een onwijs leuke stad vond, kreeg ruzie met een Frans meisje omdat zij veel later was gekomen dan ons maar wel bij ons zat. Opeens begon ze hem uit te schelden, in een vlaag van woede stond hij op en deponeerde de inhoud van zijn cola blikje over haar heen om haar vervolgens te willen vastpakken, echter was daar de politie om hun uit elkaar te halen.

De welbekende Franse ‘rush’ kwam weer veelvuldig voorbij, maar keer op keer wisten we mensen te bedaren. In de middag nog lekker pizza gehaald bij pizza hut en kwamen erachter dat we niet meer in de queue pasten omdat de definitieve rush nu echt geweest was. Iedereen stond klem. Ik liep rond en zag Tony uit Engeland en Glen en Evy en nog veel meer bekende gezichten, zelfs Warner Music NL was er! Gezien de vreselijke queue en het snikhete weer besloot ik definitief niet meer in de queue te gaan staan. Het was pas 16.00 en om al die uren zo klem te staan, ging mij echt te ver. Hans besloot ook om het voor gezien te houden, we hebben de tijd doorgebracht met de sfeer proeven, veel mensen te spreken en te genieten van de situatie.

hckim3Na 20.00 begon alles dan eindelijk te bewegen en mochten we naar binnen, binnen in zag ik de merchandise kraam en besloot direct een shirt te kopen omdat het nu nog rustig was. In de zaal (die veel kleiner was als ik had verwacht) vonden wij een perfect plekje aan linkerkant podium op de derde rij en bleven hier staan. Een DJ was al aan het draaien en klonk niet slecht. We zagen Guy Oseary en Laurent (M’s chauffeur) nog (dansers had ik buiten nog gezien). Mijn voeten wilden echt niet meer en ook mijn rug begon hevig te protesteren tegen het staan. Mijn schoenen had ik nu al sinds maandagochtend 5 mei niet meer uit gehad dus die waren echt kapot. Het wachten en wachten duurde maar voort, dus besloot ik even op de grond te gaan zitten. Direct attentie! Dame van beveiliging vroeg of het wel met me ging en ook andere mensen vroegen dit, ze dachten zeker dat ik out ging, het waren alleen die twee vervelende dingen met tien tenen die me hevig in de weg zaten!hckim4

Mevrouw Madonna koos ervoor om ons flink op de proef te stellen en i.p.v. het beloofde 21.30 pas een dik uur later haar show te starten! We hadden het flink gehad met het vele wachten en slaakten een zucht van verlichting toen eindelijk alles begon. Madonna begon met ‘Candy Shop’ en zoals verwacht was dit dezelfde show als opgevoerd in Roseland New York. Madonna zag er schitterend uit, overduidelijk ‘iets’ ouder maar veel en veel jonger als het op dansen en bewegen aan kwam, wow! Candy Shop kwam goed uit de verf, ze was goed bij stem en af en toe heerlijk dichtbij. ‘Miles Away’ bleek inderdaad een lekkere meezinger. Madonna’s speeches waren vergelijkbaar met die in New York, hier bedankte ze echter ook haar Franse fans en platenlabel, ik had zoiets van ‘Madonna, de helft van de zaal komt uit een ander land’ ach weet zij veel. ‘4 Minutes’ was spectaculair en iedereen ging helemaal uit zijn dak, jammer dat Justin er niet bij was maar dit was al bekend. De rockversie van ‘Hung Up’ vond ik helemaal niets, maar live klonk het iets beter. Ik stond echter naast de box en die was zo enorm luid dat bij iedere ‘bass’ die klonk mijn haren de andere kant opgeblazen werden. ‘Give it 2 Me’ was de klapper van de avond, heerlijk jump nummer en Madonna leek er ook echt van te genieten. Gaf veel handjes aan het publiek. ‘Music’ was te gek, ik had eerst zoiets van ‘niet weer Music!!!’ maar ze maakte er wel weer een erg leuke versie van.

Favoriet moment van mij was toen ze de bril opzette en ze me direct deed denken aan Madonna uit de WTG tour in 1987 bij de ‘DYU, MG, LAV’ medley. Wat een energie heeft die vrouw, super! Na ‘Music’ was ze snel weg en hoorden we ‘Beat Goes On’ keihard uit de boxen. Na nog een opstootje beleefd te hebben met een Franse vrouw, gingen we naar buiten. Hier liet ik me bij een paal op de grond vallen en bekeek mijn foto’s/filmpjes. Na Mark en Tony nog gedag gezegd te hebben gingen de drie half dode Dutchies retour naar hotel. Hier namen we een voetenbad die ABSOLUUT nodig was en Hans bijna zijn nek brak in het bad. We bekeken nog onze foto’s en vielen in een langverwachte slaap.


7 mei 2008

Werden brak wakker, mijn strot zat vrijwel dicht, snel aan het ontbijt gegaan. Kranten check gedaan, maar 1 krant had iets te melden over de show. Hans vond bij de Virgin nog de limited edition van Hard Candy. Wij liepen terug naar Gare du Nord en na een onwijs lekker vegetarisch broodje bij Subway gehaald te hebben stapten we in de Thalys die ons weer naar Nederland bracht.

Het was onwijs leuk om Madonna eindelijk weer te zien en de show was echt ontzettend leuk, kan ook niet anders met zulke super songs. Ik ben zeer blij dat ik deze exclusieve promo show heb mogen zien en ik koester deze. Maar…….zo lang in de queue zitten doe ik nooit en nooit meer. Een Italiaan die er wel voor koos om de hele dag in de verdrukking te blijven staan, stond tijdens de show naast ons! In de queue staan heeft soms nut en soms niet, dit keer dus niet. Maar we hebben er wel een lekker kleurtje door gekregen!

Op naar de Sticky & Sweet Tour!

Kimberly

Pictures by K. van Pinxteren