kimmydwt

Berlijn en Parijs 2001

Eindelijk was het voor mij zover, ik ging Madonna eindelijk in het echt zien, na 10 jaar fan zijn! Eigenlijk zou ik naar de ‘Girlie Show’ zijn gegaan in Frankfurt in 1993, maar dat concert werd helaas afgelast en ik was te jong om alleen te reizen en mijn ouders wilden niet mee naar Parijs of Londen. Ook Brixton en andere gelegenheden zag ik aan mijn neus voorbijgaan, maar nu was het eindelijk zover! Ik had kaarten voor drie shows, Berlijn 22 juni en Parijs 27 en 30 juni. Op de dag van de première was ik ontzettend zenuwachtig, en de dag erop zag ik de eerste beelden op tv, ik flipte compleet en werd helemaal gek. Gelijk alle kranten gekocht die ook maar iets te melden hadden over de tour.

Berlijn, 22 juni 2001

En toen was het zover! met de trein gingen we naar Berlijn, 6 lange en saaie uren en toen waren we er eindelijk. Ons hotel (hotel Forum) was erg hoog en we zaten op etage 34! Ik heb hoogte- en liftvrees, dus jippie voor mij (NOT!). Doodzenuwachtig gingen we ‘s avonds dan richting de Max schmeling Halle. Eenmaal aangekomen op het metrostation, wisten we direct waar we naartoe gingen. Overal stonden er mensen gekleed in Madonna shirts en cowboyhoeden op. Ik werd met de seconde nerveuzer en was ontzettend bang flauw te vallen als ik Madonna dan ook echt zou zien straks. Bij de juiste halte aangekomen was het één groot Madonna feest. Overal hoorden we Madonna muziek en overal liep iedereen met de naam ‘Madonna’ op zijn borst. Bij het stadion aangekomen zagen we direct een merchandise kraampje, Ik wilde natuurlijk alles hebben, maar koos voor twee shirts (de rest kwam later wel). Mijn vriend propte het wegwerptoestelletje dat we hadden meegenomen in zijn broekdwtkim1 en we gingen in de rij staan.

Eenmaal aangekomen bij de kaartjescontrole, keken de mannen met een vreemde blik naar mijn kaartje, Oh nee, mijn kaartje was nep, ik stortte bijna in! Maar wat deden die mannen? Ze zetten een kruisje op het kaartje, deden me een groen polsbandje om waar ‘Madonna Drowned World Tour’ op stond en ik mocht doorlopen. Toen ik binnen stonden, stond ik al bijna te janken van vreugde. Snel liepen we dan de arena in (we hadden staanplaatsen) en tot mijn verassing konden we met gemak aan de linkerkant van het podium gaan staan. Ik stond een beetje om me heen te kijken en plots zag ik twee vrouwen voor me staan (achter het hek) die me erg bekend voor kwamen. Toen ik beter keek zag ik dat het Gwyneth Paltrow en Ingrid (M’s vriendin) waren, leuk, maar daar kwam ik niet voor.

Mijn hart sprong ik mijn keel toen heel opeens de lichten uitgingen. Totaal in paniek begon ik om me heen te kijken. En ja hoor, de show begon inderdaad!! Ik hoorde het intro en zag de band en Niki en Donna, en opeens zei mijn vriend ‘daar is ze!’. Helemaal in paniek schreeuwde ik ‘Waar?! Waar?!’. Mijn vriend tilde me op en toen zag ik haar! Daar was ze, MADONNA! Ik stond te huilen, te schreeuwen en te trillen van hier tot Tokyo. Wat was dat een ontzettend vreemd moment, eindelijk na 10 jaar fan zijn, zag ik haar dan eindelijk in het echt!

Met ‘Impressive Instant’ kwam ze heel onverwacht opeens onze kant oplopen en vlak voor me stond ze stil. Ik wist niet wat ik zag! Madonna zo dichtbij, had ik nooit durven dromen!

Wat zag ze er mooi uit in het echt en wat was ze gespierd! Wat een onwerkelijk moment! De rest van het concert beleefde ik in een roes. Ik weet nog dat ik ontzettend onder de indruk was van Madonna’s toneelspel bij ‘Nobody’s Perfect’. En dat Madonna vlak voor The Funny Song’ spoog in het publiek omdat ze ‘pissed’ was. Voordat ze ‘Secret’ inzette, kraamde ze zoveel onzin uit dat ze zelf niet eens meer wist waar ze het over had, waardoor ze in lachen uitbarstte. Madonna ging helemaal los tijdens deze show, en gaf stiekem knipoogjes en maakte gebaren naar Gwyneth en Ingrid die naast het podium stonden te dansen.

Toen de show voorbij was, voelde ik me het gelukkigste meisje op aarde, ik had haar eindelijk gezien! En wat was ze goed en mooi in het echt, het was meer dan dat ik me in die tien jaar had kunnen voorstellen!


dwtkim2Berlijn, 23 juni 2001

Mijn vriend verraste me met het feit dat hij kaartjes voor de laatste show in Berlijn kon kopen, van een ticket broker op straat. Natuurlijk wilde ik dat, natuurlijk wilde ik de show nog een keer zien! Dus helemaal opgetogen gingen we die avond wederom naar de Max schmeling Halle en genoten wederom van deze geweldige show, maar ditmaal vanaf de zitplaatsen. Madonna was geïrriteerd omdat tijdens ‘Frozen’ haar lange mouw over haar microfoon heen waaide en ze dus niet te verstaan was tijdens het zingen. Ik ging helemaal uit mijn dak tijdens de show en schreeuwde de longen uit mijn lijf.


Parijs, 27 juni 2001

Met een georganiseerde busreis gingen we dan naar Parijs. In de bus ontmoette ik Amon, die tot op de dag van vandaag nog steeds een hele goede vriend is (en in het MU team zit). De busreis verliep dwtkim3vlot en voor we het wisten stonden we voor Bercy. We besloten om met een klein groepje te gaan naar de beroemde ‘Madonna-winkel’ Lucky Records. Helaas hadden we een verkeerde straatnaam, dus voordat we de winkel eindelijk vonden, hadden we half Parijs al gezien (wat wel zo zijn charmes had natuurlijk), Lucky Records was natuurlijk helemaal geweldig om in het echt te zien. Door ons enthousiasme om alle Madonna spullen, waren we bijna vergeten dat we haar vanavond weer gingen zien. Na wat leuke items gekocht te hebben en de McDonald’s te hebben geterroriseerd, gingen we weer naar Bercy.

Bij Bercy aangekomen, kochten we nog wat merchandise en gingen toen op zoek naar onze zitplaatsen, we zaten helaas helemaal achterin, maar hadden dus wel goed overzicht over het podium. Toen de show begon gingen we helemaal uit ons dak, we hebben de gehele show staan springen, dansen en schreeuwen, we hadden de tijd van ons leven. Deze zitplaatsen hadden wel zo hun voordeel, we konden nu echt ALLES zien wat er op het podium en de beeldschermen gebeurde. Tot onze verrassing was Mirwais tijdens ‘Don’t Tell Me’ van de partij en was Madonna in een hele goede bui. Na de show liepen we als een stel gekken naar iedereen ‘fuck off motherfuckers!’ te roepen. Eenmaal in de bus op de weg terug naar Nederland, vielen we vrijwel allemaal in slaap.


Parijs, 30 juni 2001

Wederom gingen we met een bustrip (dit keer Gebo Tours) richting Parijs voor het laatste concert in Parijs. Waarom ik zo moeilijk deed met al die busreizen is mij tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel. De trip met Gebo Tours was een hel! Veel te veel stops onderweg, saaie medepassagiers en een chauffeur die niet wist waar ons hotel was! AI met al kwamen we na tien uur in de bus zitten, eindelijk aan bij ons hotel (en dat was omdat wij de chauffeur vertelde waar hij moest zijn!)

Met een rotgang gingen we naar Bercy toe, er stond een enorme rij voor de staanplaatsen bij Bercy. Maar toch (eenmaal binnen) kwamen we helemaal vooraan aan de linkerkant.

dwtkim4Het was deze laatste avond enorm druk en veel te warm! Toen de show eindelijk begon, was het wel weer onwijs genieten! En tijdens ‘Ray Of Light’, keek ze me recht in de ogen aan en zong een paar zinnen naar mij toe. In paniek wist ik nou niet of ik nou moest zwaaien, moest lachen of moest meezingen, dus deed ik maar een beetje van alles. Ze had me aangekeken! ! Tijdens ‘La Isla Bonita’ begon ik me echter niet zo lekker te voelen. Mijn buik en maag deden enorm pijn en ik voelde me zeer misselijk worden, en de druk en warmte hielpen niet echt mee. Ik weigerde echter om mijn plekje te verlaten en keek dus gewoon de show uit. Maar lachen, meezingen en dansen kon ik niet meer. Ik werd steeds beroerder en keek naar Madonna alsof ik zat te kijken naar een leraar die stond te preken. Ook al was de show geweldig, ik was blij dat het was afgelopen. Buiten kwam ik niet echt bij en met de taxi gingen we richting hotel.

Gelukkig voelde ik me de volgende dag iets beter, en gingen we weer naar Lucky Records. Diezelfde avond gingen we weer met de Gebo Tours bus richting Nederland en zat het ‘Drowned World Tour’ avontuur voor ons erop. Een ding wist ik zeker, ik zou vanaf nu alles proberen om Madonna weer te kunnen zien! Live heeft ze me overtuigd en laten zien waarom ik al zo lang fan van haar ben, wat een vrouw!

Kimberly 2001