dwtcar1

Voor een herinnering aan de Drowned Word Tour hoef ik niet diep in mijn geheugen te graven. Het is in 2001 alweer 8 jaar geleden dat Madonna met een show op de planken stond (1993 Girlie Show). Veel te lang voor een fan. Ik besluit dan ook voor dwtcar2dwtcar4het eerst a) naar de wereldpremière te gaan b) shows in verschillende landen aan te doen.

Het begint met een kater, want de premièreshows in Keulen gaan niet door.

Dus…In de loop van 8 juni kom ik aan in Barcelona, waar de allereerste show van DWT zal plaatsvinden. Het is bloedje heet in de stad. Het stadion ligt buiten het centrum en ook nog op een flinke heuvel, dus ik ben al gesloopt als ik daar aankom. Het is mijn bedoeling even een kijkje te nemen, want het concert is pas de avond erna, op 9 juni. Maar voor de ingang liggen al tientallen fans te wachten. Om een goede plek vooraan het podium te bemachtigen, is het zaak gauw aan te sluiten.

Dus ik sjees naar mijn hotel, gooi af wat ik niet nodig heb, kijk nog even rond in de mooie kamer en breng de nacht door op de stoep voor het stadion. De sfeer is gezellig en ik maak kennis met fans van over de hele wereld. Ergens rond middernacht val ik in slaap op een stuk karton en een gevonden deken. Ik word wakker van fel licht en als ik mijn ogen open doe, kijk ik recht in de lamp van een camera. Tientallen TV-ploegen banen zich een weg door de massa fans. Dat gaat eigenlijk de hele nacht/dag zo door.

Fans wisselen elkaar af om naar de wc te gaan (de struiken), iets te eten te halen (we leven op chips, pizza en liters water). Aan het einde van de ochtend trilt de lucht al van de hitte. Mijn lijf doet zeer, ik voel me vies, ik stink, maar het kan me niet schelen, als ik vanavond maar vooraan sta. We luisteren muziek, kletsen, hangen, liggen en suffen de dag door. Ik maak veel foto’s. Hiertoe heb ik twee wegwerp camera’s (kinderen, dit is allemaal nog voor de tijd van de digitale gadgets ;-)). Eentje gebruik ik nu, de ander wil ik mee naar binnen smokkelen. Aan het einde van de middag mag ik wat spullen opbergen in een camper van een groep dwtcar3dwtcar5Italiaanse fans: de ‘buiten’camera, een toilettas en wat kleding laat ik achter. Dan ben je weer wat lichter als je het straks op een rennen moet zetten als de deuren open gaan. De meute raakt verhit als Madonna met een soundcheck begint. 

Als het moment daar is, is de chaos compleet. Iedereen wil tegelijkertijd door de poort. Beveiligers en kaartjescontroleurs doen verstandig een stap naar achter. Als een massa dolle stieren stormen wij het stadion in. Je wordt door tienduizenden mensen voortgeduwd, dus van stoppen is geen sprake. Ik ren de longen uit mijn lijf, door gangen, over trapjes, door linten, over stoelen en sta uiteindelijk hijgend voor het podium. Tweede rij. Niet verkeerd. Nu is het aftellen voor de show. Ik krijg nu nog kippenvel als ik denk aan het moment van de eerste tonen van Drowned World en Madonna die langzaam zichtbaar wordt door de witte rook op het podium. Ze ziet er waanzinnig uit, met de steile blonde lokken en de punkoutfit.

De show gaat als een roes voorbij. Het is één groot hoogtepunt, maar als ik een favoriet stuk moet noemen is het: Frozen/Nobody’s Perfect/Mer Girl. Nog steeds vind ik dit één van de beste tours van Madonna ooit (met Confessions Tour als goede tweede). Maar eigenlijk is het altijd een droom die uitkomt om mijn idool live op het podium te zien.

Helaas eindigt de avond in een nachtmerrie, want de camper waarin ik mijn spullen mocht laten is compleet leeggeroofd. We staan met elkaar een potje te janken en brengen de nacht door met de administratieve rompslomp op het politiebureau. Voor mijvalt de schade mee, hoewel ik nog baal van de verloren camera met de foto’s die ik buiten het stadion heb gemaakt. Maar… de foto’s binnen zijn gelukt en zeer dierbaar voor mij. Vervolgens ga ik nog naar de shows in Parijs en Londen, ook hier lopen de meest uiteenlopende emoties hoog op. Maar nergens wordt het zo heet als op 8 juni in Barcelona.

Caroline

© Photo’s by Caroline Walta

dwtcar6