Abdi

Een ontmoeting met Madonna!

London 11 November 2004  

Ik dacht even een aardbeving te voelen toen ik op het internet aan het surfen was op 5 november 2004 en fantastisch nieuws las. Om haar nieuwste kinderboek ‘Adventures of Abdi’ te promoten, zou Madonna dit boek gaan signeren in winkelketen Selfridges in Londen op 11 november a.s.! Dit was al over een paar dagen, ik kreeg direct een paniekaanval. Ik heb altijd gezegd dat ALS er een signeersessie kwam door Madonna in Europa dat ik er sowieso bij zal zijn!

Voor The English Roses en Mr. Peabody’s Apples had ze alleen signeersessies gedaan in Amerika, dat vond ik net iets te ver weg. Vond het ook wel zo fair dat er dit keer ook een signeersessie was in Europa! Natuurlijk zou ik er naartoe gaan en begon direct met het maken van plannen. Simon was het met me eens en ging natuurlijk ook mee. Ik was helemaal in extase, kon niet normaal ademen of denken, het ongelofelijke stond te gebeuren! Helaas kon Hans niet mee door winkelverplichtingen.

We konden een busreis regelen met Eurolines, een andere optie was er niet. We konden het niet geloven, ging het dan nu echt gebeuren? Mijn allergrootste droom, Madonna ontmoeten, kwam die dan nu eindelijk uit? Het was bijna te idioot om zelfs maar over na te denken. Madonna is toch eigenlijk de meest onbereikbare en afstandelijke artiest die er ook maar is, hoe kun je die dan in godsnaam ontmoeten? Ik weet nog dat jarenlang mij altijd gevraagd werd of ik Madonna had ontmoet en ik altijd had moeten zeggen “nee helaas niet, Madonna valt bijna niet te ontmoeten, da’s eigenlijk onmogelijk!” Kon ik dan nu in het vervolg de vraag positief beantwoorden?

Ik had zo onwijs vaak gedroomd over een eventuele signeersessie en me allerlei dingen door mijn kop gehaald wat ik dan wel zou zeggen tegen haar. In de loop der jaren meerdere verhalen gelezen van fans die bijvoorbeeld Mariah Carey of Kylie Minogue bij signeersessies ontmoet hadden, ging het dan voor mij nu ook echt gebeuren? Het komische aan het hele gebeuren was dan ook eigenlijk dat ik nog diezelfde week had zitten fantaseren over een signeersessie. Ik had me trouwens helemaal voorbereid op het feit dat ik Madonna waarschijnlijk pas weer in 2005 in het echt zou zien, Ik had nooit kunnen geloven dat ik na de ‘Re-Invention Tour’ nog een kans zou krijgen om haar in 2004 te zien, laat staan ONTMOETEN!

En het was ook allemaal zo kort dag, en zo een ontzettende verrassing!


Dinsdag, 9 november 2004

Vanavond moesten we de bus pakken bij het Amstel station te Amsterdam. Gelukkig verliep het allemaal voorspoedig, en kwamen we tijdig aan in Calais om vanaf hier de overtocht per boot te maken.


Woensdag, 10 november 2004

Even voor we Victoria station binnen reden was ik al wakker, ik had de straten al direct herkend en wist dus dat we er bijna waren. We waren vroeger dan verwacht want het was pas 06:30 in de ochtend! Ik hoopte dus dat we de hotelkamer straks al eventueel konden betreden. We pakten snel de metro en gingen naar Bond Street station. We liepen eerst de verlaten straten van Oxford Street af op zoek naar Selfridges maar konden deze zo snel niet vinden. Nog nooit had ik de straten van Oxford abdi1Street zo leeg gezien als dit! De kou viel ook nog wel mee en gelukkig regende het niet. Onderweg kwamen we dan eindelijk Selfridges tegen die enorm groot was, zeg maar een soort van Bijenkorf in Amsterdam (maar nog groter).

Op het raam van de etalage hing inderdaad een enorme poster met foto van Madonna die de signeersessie aankondigde. Oh jee, iedereen zou er dus vanaf weten (maar goed het zou ook raar zijn als ze het niet zouden promoten). Alle winkels waren nog dicht dus liepen we maar richting Marble Arch en sloegen de straat in van ons hotel. We deelden namelijk een hotel met twee Engelse vrienden en dit zat tegenover Madonna’s huis. Bij de receptie werden we direct netjes geholpen, konden per direct de kamer betreden en hoefden nog niets te betalen, wat een opluchting! Later die avond kwamen we Sharon onze Engelse vriendin al tegen en gingen wat eten. Plots kregen we smsje’s met de melding dat de regels waren veranderd bij Selfridges. Gingen dus direct richting Selfridges om te checken of dit juist was.

Bij Selfridges aangekomen liepen we direct naar de informatiebalie toe, zoals verwacht werden we van deze persoon die hier werkte niet veel wijzer. We besloten toen naar de tweede verdieping te lopen bij de designer room waar morgen de signeersessie plaats zou vinden, hier sprak Sharon twee mensen aan die er werkten. Die wisten ons te vertellen dat de regels inderdaad veranderd waren door de enorme vraag ernaar. De queue was dus vanaf nu eigenlijk al (wie er dan al zo gek was om er nu te gaan staan) en vanuit daar werd je om 13:00 naar binnen geleid om vervolgens in Selfridges tot 15:00 te wachten. Aan de ene kant was ik blij om dit nieuws omdat we tenminste dan al in de queue konden en niet in onzekerheid hoefden te zitten tot 13:00, maar aan de andere kant, hoe laat moesten we dan in godsnaam in de queue gaan staan? We liepen met Sharon naar de achterkant van Selfridges en tot onze verrassing stonden er nu al mensen in de queue! Het was pas 19:00 ‘s avonds en het was ijskoud! Wij waren echt niet van plan om nu al in de queue te gaan staan, ten eerste had het geen nut en ten tweede was het niet te doen i.v.m. de kou! We gingen dan ook met Sharon terug naar de hotelkamer om plannen te maken voor de queue.


Madonna ontmoeten! Donderdag, 11 november 2004

abdi2Toen de wekker ging om 03:30 stapten we snel uit, deed wel vijf truien en drie broeken aan en dumpten onze spullen in de opslagplaats van het hotel. Toen we aankwamen bij de queue bleek dat de queue uitgegroeid was tot een man of 30, we zaten dus nog lekker in het begin van de queue. We gingen zitten op kranten, gehuld in de laken die we mee hadden. Na verloop van tijd kwamen al onze vrienden eraan, dus werd het erg gezellig. We waren net een stel zwervers die het met kranten en karton moesten doen om zichzelf warm te houden. Maar ja we praatten onwijs veel onzin en op die manier gaat de tijd best snel. De security kwam op een geven moment lootjes uitdelen in de queue dat als bewijs zou dienen als je de queue moest verlaten. Ik kreeg nummertje 45 en Simon nummer 46. De eigenaar van Selfridges kwam persoonlijk nog even de regels met ons doornemen en gaf aan dat wij die nu in de queue stonden, gegarandeerd waren van een ontmoeting met Madonna. Toch kon ik het nog steeds niet bevatten, had het idee dat ik gewoon voor jan lul in de ijskou stond.

Toen eindelijk na acht uur in de kou te hebben gestaan, sloeg de klok 13:00 en begon de queue te bewegen richting de ingang. Je werd in groepjes van vier naar binnen gelaten, je kaartje met hierop je nummer werd door security gecontroleerd en dan kon je naar binnen. Eindelijk waren wij dan aan de beurt (Sharon, Steve, Tas, Simon en ik) en mochten toen eindelijk naar binnen. Binnen aangekomen konden we eindelijk ontdooien en wat voelde dat heerlijk aan. We waren zelfs nog blijer om het feit dat we in de warmte stonden dan om het feit dat het bijna ging gebeuren, ja het was nog steeds zo onwijs ongeloofwaardig! Bij een soort van kassa moesten we allemaal alvast 12 pond betalen voor het boek, kregen dan een bonnetje mee met hierop weer een ander nummer en mochten toen doorlopen. Direct ontdeed ik me van de vele vesten, trui en jas en deed mijn haar los. Heerlijk was dat even, al dat gewicht van je af gooien!

In feite konden we vanaf nu tot 15:00 vrij rondlopen in de winkel, maar we besloten echter direct door te lopen naar de tweede verdieping om daar verder in de queue te wachten op HET moment. Bij de tweede verdieping aangekomen zagen we dat er al een korte queue gevormd was te midden van dames lingerie en kleding, de queue leidde naar een kamertje die met zwarte gordijnen afgedekt was. Ja nu kregen we het toch wel heel erg op onze zenuwen. Het ergste was nog wel dat we totaal niet wisten wat we nou tegen Madonna zouden moeten zeggen. Hoe vaak we het ook erover hadden en hoe vaak we ook probeerden te laten inzinken, we konden niet geloven dat we zo Madonna zouden ontmoeten. Het was ook zo’n rare situatie allemaal, hier stonden we dan op het punt van instorten van de zenuwen in het midden van een kledingafdeling met lingerie om ons heen, de situatie was te vreemd voor woorden! Ik dacht echt dat ik het niet meer had op een gegeven moment, het werd me allemaal te veel. Inmiddels had ik in aIleen nog mijn zwarte Madonna hemdje aan waardoor mijn tattoo goed zichtbaar was en direct aandacht trok. Steve, Tas, Sharon, Simon en ik probeerden elkaar een beetje te kalmeren wat constant resulteerde in het feit dat we alleen maar zenuwachtiger werden. Opeens hoorden we dat Madonna er al was en het boek aan het voorlezen was aan een stel kinderen, dus moesten we stil zijn. Ik zat mezelf maar in te praten dat ik Kylie ging ontmoeten, of gewoon mijn moeder moest ophalen om mezelf maar te kalmeren, het wilde niet echt lukken. Ook kreeg ik van de zenuwen natuurlijk weer een gigantische honger aanval waardoor ik direct liga, drop en brood tegelijk in mijn mond propte en afsloot met een mint snoepje voor de frisse adem.

Het was allemaal wat uitgelopen maar toen eindelijk tegen 15:30 begon de queue opeens te bewegen, mijn hart zat in mijn keel. Toen opeens kwam er een jongen de kamer uit met het boek in zijn handen en een geschokte expressie op zijn gezicht en hij wist uit te brengen dat ze het boek voor hem met zijn naam erin gesigneerd had! Toen Sharon en ik dat hoorden was het al helemaal moeilijk om rustig te blijven. Sharon begon te hyperventileren en ook ik moest heel diep ademhalen om tot rust te komen. Een winkelmedewerkster kwam nog aan ons vragen of het wel ging met ons, we wisten ja te schudden en ik weigerde nog langer te kijken naar de mensen die de kamer uitkwamen. Ik kon het even niet aan en ik dacht dat ik op het punt stond van een hartaanval, zo erg ging mijn hart tekeer. Langzaam maar zeker kwamen we steeds meer richting de gordijnen waar achter zij zat. We moesten onze jassen en tassen aan winkelmedewerksters geven om zeg maar zonder bagage naar binnen te kunnen. Weer zag ik een aantal gezichtjes terugkomen uit de “magische kamer” en allemaal stonden ze op het punt van huilen of instorten. Opeens zag een security meneer mijn tattoo en zei ‘You must be a real big fan to have a tattoo of her”, dus zei ik ‘Yes, I am”. En ja toen werd de rij voor mij kleiner en kleiner.

Toen was het zover! Het gordijn werd omhoog getiteld en Simon, ik en Sharon werden er doorheen gelaten. We kwamen in een rustgevende ruimte die zacht belicht was met mooie kleuren en waar een hele rustige stemming heerste, en toen zag ik haar. Vlak voor ons achter een tafel die vergeleken met haar enorm leek. Mijn hart stond bijna stil, ik stond in dezelfde ruimte als Madonna, minuten verwijderd van een ontmoeting! Wat me direct aan haar opviel was hoe klein ze was, ik heb haar dan al zo vaak gezien maar zo zonder podium of wat dan ook is ze toch zo onwijs klein, echt een poppetje! Ze had haar blonde haar in een midden scheiding in een lichte krul, droeg een zwart diep ingesneden truitje met hieronder een rok, precies zoals ik haar verwacht had. Naast haar zaten Angela en Liz Rozenberg, gezien Caresse Henry dagen hiervoor ontslag had genomen als Madonna’s manager moest iemand anders die plaats dan ook innemen.

Het was zo idioot wetende dat ik haar gewoon ging ontmoeten, te spreken kreeg etc. Opeens stootte een security vrouw mij aan en zei “Wow, she’s gonna be real impressed by that”, wijzende naar mijn tattoo. Ik lachte zenuwachtig en vestigde mijn aandacht weer ik op het kleine vrouwtje dat Madonna heette. Opeens was het zover en was het Simon’s beurt, hij had zich voorgenomen te vragen of Madonna zijn tattoo wilde signeren, terwijl duidelijk van tevoren gezegd was dat we niet om abdi3persoonlijke handtekeningen mochten vragen. Simon liep zenuwachtig op haar af en bevroor eigenlijk ter plaatse, ik hoorde Madonna om zijn naam vragen en Simon gaf die. Toen vertelde Simon dat hij met ons sinds 5 uur in de ochtend buiten hadden zitten wachten waarop Madonna antwoordde “You’re crazy”. Vervolgens vertelde Simon dat hij een tattoo had en of ze die wilde signeren, dus vroeg ze “do you have a pen?”, Simon reageerde niet dus zij weer “do you have a pen?”. Simon overhandigde haar toen de zwarte stift, Madonna pakte zijn arm vast en signeerde haar naam onder zijn tattoo. Terwijl ze dit deed, vroeg ze “do you know what you’re doing?’ en Simon beaamde dit. Vervolgens bedankte Simon en wilde hij weglopen, totdat Madonna erachter kwam dat hij nog geen boek had, gaf deze en toen liep Simon weg.

Compleet verblind door het feit dat ik nu aan de beurt was liep ik langzaam op hare majesteit af, vanuit haar ooghoeken zag ik al dat ze naar me keek. En opeens toen ik dichterbij kwam, zonder dat ze me ook maar de kans gaf om ‘hello’ te zeggen, richtte ze haar hoofd naar mijn tattoo en zei ‘WOW, let me see that!’ Nerveus draaide ik zo, zodat ze mijn tattoo goed kon zien. En toen ik in die ogen keek dacht ik dat ik doodging! Ik weet dat ik vaker in haar ogen heb gekeken, maar nog nooit van zo dichtbij en op zo een persoonlijke manier. Haar ogen waren echt gigantisch groen en gigantisch groot, je verdronk er totaal in. Net alsof ze je direct hypnotiseerde. Ik kon echt nergens anders meer naar kijken en was helemaal van de wereld. Ik vergat alles om mij heen en had alleen nog maar aandacht voor die wonder mooie dame die voor mij zat.
Wat mijn opviel was hoe netjes haar wenkbrauwen geëpileerd en gekamd waren en de zachte make up ze droeg, ze was echt foutloos. Toen vroeg ze hoe ik heette en ik noemde mijn naam. Opeens zei ze “When did you had it done?”, ik snapte haar even niet en was bang dat ik haar niet goed verstaan had waardoor ik nerveus zei “Excuse me?”, dus zij weer “When did you had it done?”. Aaaaah, ze had het over mijn tattoo! Ik vertelde dus dat ik de naam ‘Madonna’ al drie jaar had en het portret recentelijk had laten zetten. Terwijl ik dit zei keek ze me met stralende oogjes aan. Toen vroeg ik “Do you like it?” en ze antwoordde “Well I am not too sure how I feel about tattoos, but yours is great” Terwijl ze dat zei keek ze heel erg peinzend en met wat geknepen oogjes naar me. Die ogen lieten me maar niet los. Vervolgens zei ik over mijn tattoo “Well l think you should only get a tattoo of something that’s very important to you, and you are very important to me’, dit laatste kwam er echt met moeite uit. Ach ja, ik sta daar compleet nerveus even mijn heldin, mijn koningin te vertellen dat ze belangrijk voor mij is, ja dat is niet niets hoor!

Toen ik dat zei keek ze me lachend en begrijpend aan, ze zag de emotie in mijn gezicht en probeerde door middel van haar warme blik mij op mijn gemak te stellen. Toen vroeg ik “Can you sign it?” en ik bedoelde mijn tattoo, maar met “it” dacht ze dat ik het over het boek had dus zei ze. ‘No I can’t, I’m already breaking all the rules today” (ze had het boek vlak voor de ontmoeting al gesigneerd met aIleen haar naam, en mocht van security geen namen meer erbij zetten, omdat het teveel tijd in beslag nam). Enigszins teleurgesteld maar ook begrijpend omdat het mijn eigen stomme fout was dat ik niet duidelijk was naar haar toe, knikte ik naar haar. Toen zei ze ‘Do you want a book?”, ik ontwaakte een beetje uit mijn droom, lachte en zei “Of course I want a book’ lachend overhandigde ze mij er een. Toen vroeg ik “Can I shake your hand?”, ze antwoordde met ‘sure” en gaf me een stevige handdruk. Ik wierp nog een laatste blik in die wondermooie groene ogen, bedankte en zei “Bye’ draaide me en liep weg. Terwijl ik dit deed barstte ik toch in een huilbui uit, ik schaamde me onwijs.

Snel deed ik mijn hand voor mijn gezicht om te verbergen dat ik huilde tegenover de mensen die nog aan het wachten waren. Compleet in paniek liep ik de kamer uit, Simon was er gelukkig om mij op te vangen en moest dat ook letterlijk doen want ik zakte bijna in elkaar. Ik kon het niet geloven en was helemaal van de wereld. Ik snikte dat ze mijn tattoo had gezien maar dat ze hem niet gesigneerd had, maar dat ze hem mooi vond en dat ik het gewoon niet kon geloven. Huilend opende ik mijn ‘Adventures of Abdi’ boek en vond binnen in een geweldig mooie handtekening van Madonna. Ik was zo gelukkig, zo voldaan maar zat vol emoties. Gestaag kwam de rest ook aan, ook allemaal overmand door emoties. Zo stonden we dan in een groepje midden in de winkel een potje te janken. De handtekening die ze op Simon’s arm had gezet was erg groot maar erg mooi, ach mijn tijd kwam nog wel.

abdi4Huilend liepen we naar buiten waar iedereen hun vrienden etc. belden om het mooie nieuws te vertellen, allemaal stonden ze te huilen en het was geen gezicht! Ik kon het echt niet geloven, wat was Madonna onwijs normaal geweest, zo ontzettend vriendelijk en zo oogverblindend mooi! Ze was zo veel leuker en liever dan dat ik me ooit had kunnen voorstellen, ze was alles en meer dan dat ik van haar verwacht had. Er was geen greintje bitch te bespeuren, ze was dood normaal. Het kon er bij mij niet in, eindelijk na 14 jaar was mijn droom dan uitgekomen, eindelijk had ik haar ontmoet! Ik had met haar kunnen praten, haar in de ogen kunnen aankijken, ze had mijn tattoos gezien en ik had haar kunnen vertellen hoe belangrijk ze voor mij was! Ik was zeer trots op mijzelf dat ik dit allemaal had kunnen vertellen ondanks mijn zenuwen.

Met zijn allen zijn we toen bij gaan komen in een café en we konden er gewoon niet over uit, ze was tegen ons allemaal zo onwijs lief geweest. Simon had zijn ontmoeting op audio opgenomen dus dat was erg leuk! Hierna namen we van iedereen afscheid wat weer resulteerde in tranen en toen gingen Simon en ik richting hotel om onze tassen op te halen. Vervolgens gingen we naar Victoria om vanaf hier weer de bus te pakken naar Amsterdam. Wat was het het allemaal waard geweest, wat had Madonna de levende legende, de meest besproken vrouw van de wereld mijn verwachtingen overtroffen. Ik voelde me zo gelukkig, zo blij zo tevreden en gewoon verbaasd over de gehele situatie.De ontmoeting was mooier dan in welke fantasie die ik dan ook had gehad hierover. Ik wist nu waarom ik fan van haar was, ben en altijd zal zijn.

Madonna bedankt!

Kimberly – 2004